Ísland - vika 1

Nú er rúm vika síðan við komum til Íslands. Við höfum það náttúrulega afskaplega gott hjá mömmu og pabba. Krakkarnir eru hægt og rólega að átta sig á lífinu og tilverunni og venjast því að hafa ekki pabba sinn. Íris er mikið að pæla í því hvað þetta Ísland sé eiginlega, hélt fyrst að það væri húsið hjá ömmu og afa en er smám saman að átta sig á að það er víst stærra en það. Við erum búin að stunda sundlaugarnar grimmt, krökkunum finnst þetta alveg æðislegt! Við förum stundum í sund í Danmörku en það er kalt og engar rennibrautir eða gosbrunnar, hvað þá heitir pottar. Þeim finnst þetta alveg toppurinn á tilverunni! Næst á eftir sundlaugunum koma bílarnir. Sérstaklega finnst þeim æðislegt að fara í Land cruiser en það má alveg njóta þess að fara í bíltúr í Audi líka. Þessi miklu bílaáhugabörn sem þekkja alla helstu bílaframleiðendurna eru auðvitað alveg svelt þar sem við eigum engan bíl! Hestarnir vekja líka lukku og að sjálfsögðu hundurinn. Kettirnir eru ekki eins hrifnir af athyglinni.

Það hljómar kannski undarlega en mér finnst alveg sérstaklega gott að koma heim núna á þessum krepputímum. Það er svo gott að sjá að lífið heldur áfram þrátt fyrir efnahagsástandið. Þegar maður er í útlöndum og heyrir ekkert nema slæmu fréttirnar er auðvelt að gleyma því að þrátt fyrir allt er Ísland velmegunarríki. Við erum ekki á leiðinni aftur í torfkofana alveg strax.

Það er eitt sem ég tek allt í einu eftir núna þegar ég les íslensk dagblöð í stað danskra. Það er nánast hvergi minnst á umhverfisvandann sem steðjar að heiminum. Ég geri mér grein fyrir að efnahagsvandinn er dálítið yfirþyrmandi eins og er hér á Íslandi en þetta fær mig til að hugsa verulega um það hvort umhverfisvandinn muni "gleymast" vegna heimskreppunnar og að ríki heims muni halda áfram uppteknum hætti þangað til jörðin verður óbyggileg stærstum hluta mannkyns. Við höfum bara tíu ár. Ef ekki verður gripið í taumana í umhverfismálunum munu allar aðgerðir vegna efnahagskreppu verða fullkomlega tilgangslausar og mannkynið í heild sinni mun steypast niður í mun umfangsmeiri kreppu en það sem við horfumst í augu við núna. Það er óhætt að segja að mannkynsins bíði mörg verkefni á næstu árum. Víða þarf að taka til eftir hömlulausa græðgi, eiginhagsmunasemi og yfirgang.

Fjarfjölskyldulíf

Hrói er í skólaferðalagi í New York þannig að ég er búin að vera ein með krakkana þessa vikuna. Hann fór á fimmtudag í síðustu viku og kemur aftur á föstudaginn. Íris gleymir því stundum að hann er ekki hjá okkur, spurði t.d. í morgun hvort pabbi ætti ekki að fá neitt af hafragrautnum. Ýmir heldur hins vegar að hann sé týndur og þykir það frekar leiðinlegt.

Annars hefur þetta gengið ágætlega og verið býsna notalegt bara. Hef verið með þau mikið heima, það getur verið kostur að vera ekki með vinnu. Ýmir hefur haft talsverðar áhyggjur af því að ég hverfi líka. Annars finnst mér verst til þess að hugsa að við höfum bara viku saman þegar Hrói kemur aftur af því að svo förum við til Íslands! Og hann þarf víst að mæta í skólann alla vikuna sem þýðir að krakkarnir sjá hann næstum ekkert. Það tekur nefnilega einn og hálfan tíma fyrir hann að ferðast í skólann þannig að þetta verða hryllilega langir dagar. Ætli það verði ekki langar kvöldvökur alla vikuna til að fá sem mestan tíma saman. 

Mér finnst ágætt að hafa svona mikið að gera, loksins. Hef haft allt of mikinn tíma undanfarið til að hugsa. Þegar maður á erfitt með að lifa í núinu getur farið of mikil orka í að velta sér upp úr fortíð og framtíð. Er samt alltaf að reyna að bæta mig og líta á björtu hliðarnar. Við erum svo heppin að vera ekki í stórum vandræðum þó að ég sé atvinnulaus, engin myntkörfulán, bílar að reka, dýrt húsnæði, hobbí o.s.frv. Maður þakkar fyrir þennan einfalda lífstíl þegar kreppir að. Útlitið er nú heldur ekki eins svart hjá okkur og mörgum öðrum. Hrói gengur að ágætlega launaðri vinnu um leið og hann klárar skólann og þetta hlýtur að fara einhvern veginn hjá mér á endanum. Kemur bara í ljós þegar ég fæ að vita hvaða skóla ég kemst inn í í haust. Vonandi get ég líka fengið einhverja smá vinnu með skólanum, kannski 5-10 tíma á viku, það gæti verið fínt. Og þangað til ætla ég bara að njóta þess að hafa svona góðan tíma til að vera með börnunum mínum og til að gera það sem mér finnst skemmtilegt.

Það kemur mér alltaf á óvart hvað maður getur fengið mikið út úr litlu hlutunum ef maður hættir að láta heildarmyndina fara í taugarnar á sér. T.d. fannst mér ágætt að vinna á elliheimilinu þangað til ég fór að láta það fara of mikið í taugarnar á mér að vera að vinna á launum ófaglærðs afleysingastarfsmanns á elliheimili þegar ég er með háskólamenntun á allt öðru sviði. Hefði aldrei trúað því hvað það getur verið gefandi að hjálpa einhverjum að fara í bað. Það er algerlega ávanabindandi tilfinning sem maður fær þegar maður sér þakklætið skína í augunum á manneskju sem er kannski meira eða minna apatísk og sýnir nánast engin viðbrögð. Ég er allavega þakklát fyrir að ég álpaðist í þessa atvinnugrein, hef lært mikið um sjálfa mig og bara fólk almennt. Hins vegar var ég komin með alveg upp í kok í lokin á því að horfa upp á þetta gamla fólk sem hefur svo sannarlega skilað sínu til samfélagsins og endar svo á elliheimili sem verður stöðugt fyrir barðinu á meiri niðurskurði og "hagræðingu". Staðurinn þar sem ég var að vinna er lentur í mjög slæmum vítahring, í fyrra voru notaðir of miklir peningar í afleysingafólk vegna þess að það voru "langtidssygemeldinger", þ.e. fólk sem hafði orðið fyrir skaða í vinnunni og var á launum í 6 mánuði eftir að það hætti að vinna. Þar af leiðandi er elliheimilið núna í straffi hjá kommúnunni og má ekki nota neina fjármuni í mannaráðningar. Það veldur auknu álagi á starfsfólkið sem þýðir að nú eru enn fleiri komnir á langtidssygemelding. Og samt má ekki ráða afleysingafólk. Það er svo innilega eitthvað að þessu kerfi. Það sem ergir mig allra mest er að hérna erum við í einu ríkasta landi heims og getum ekki einu sinni hjálpað gamla fólkinu í bað oftar en einu sinni í viku! Að komast út undir bert loft er líka til of mikils mælst. Á veturna er of kalt og á sumrin er ekkert starfsfólk! Gamalt fólk er algjör afgangsstærð í samfélaginu.

Módelið

Ég var að lesa bókina Módelið eftir Lars Saabye Christensen. Ég hef lítið sem ekkert lesið af skáldsögum í marga mánuði, reynt ítrekað að lesa hitt og þetta en einhvern veginn ekki náð sambandi við neitt. Tók þessa bók upp fyrir tilviljun rétt fyrir helgi og kláraði hana semsagt í gærkvöldi. Það var eitthvað ótrúlega fangandi við hana þó að söguhetjan sé algerlega óþolandi sjálfhverfur, þunglyndur, hræddur og dónalegur fimmtugur maður sem virðist vera ófær um að tjá sig í orðum. Það var eitthvað heillandi við hvað hann var óþolandi. Fjölskyldulífið líka. Hvernig hræðsla hans og konunar hans við að eitthvað setti dóttur þeirra úr jafnvægi stjórnar öllu heimilinu en samt er eins og hvorugu þeirra detti í hug að tala við barnið! Þau eru over-protective en samt eru þau stöðugt að koma sjálfum sér í aðstæður þar sem dóttirin varð vitni að hlutum sem eru ekki fyrir 6 ára. Svona eins og þau hafi ekki aðlagast því á 6 árum að eiga barn, eins og þau kunni ekki að hugsa um eða skilja barn. Ég varð bara að halda áfram að lesa. Varð að komast að því af hverju hann var svona bitur og pirraður, hvernig færi fyrir hjónabandinu og dóttur hans, og auðvitað listasýningunni sem öll bókin snýst hálfpartinn um. Í lokin er maður kominn með svo mikið ógeð á þessum manni að það er erfitt að klára. Það gæti alveg verið að ég lesi eitthvað meira eftir sama höfund - en ekki strax!

Ég sé samt eftir að hafa ekki lesið hana á frummálinu. Ég veit ekki hvort það er ég sem er svona hrikalega gagnrýnin á þýðingar, hvort íslenskar þýðingar eru almennt svona lélegar eða hvort íslenska sé hreinlega svona stirt tungumál en mér finnst ég alltaf vera að pirra mig á þýðingum. Nú er svo komið að ég nenni eiginlega ekki að lesa á íslensku. Ef mig langar að lesa bók sem er skrifuð á tungumáli sem ég skil ekki vil ég frekar lesa hana á ensku eða dönsku. Eins og ég get nú orðið pirruð á dönsku talmáli finnst mér gaman að lesa á dönsku. Og enska er náttúrulega svo stórkostlega ríkt tungumál að maður getur varla annað en heillast! Að sjálfsögðu finnst mér stórskemmtilegt að lesa vel skrifaðar íslenskar bækur en það er eitthvað sem fer hryllilega í taugarnar á mér við þýðingar.

Nýtt blogg eftir eins og hálfs árs pásu

Datt í hug að gera smá tilraun til að blogga aftur.Það hefur svo sem fátt á dagana drifið á þessu eina og hálfa ári. Börnin stækka og dafna, lífið gengur sinn vanagang. Íris tilkynnti við kvöldverðarborðið í dag að hún vissi muninn á hægri og vinstri og eftir ítrekaðar tilraunir foreldranna sannfærðumst við um að þetta væri rétt hjá henni. Ýmir er orðinn tveggja ára og í dag tók ég meðvitaða ákvörðun um að fara að kenna honum á kopp. Hugsa að hard-core potty training hefjist þó ekki fyrr en í fyrsta lagi í júní, nenni ómögulega að vera með pissublautt barn á ferðalagi eftir þrjár vikur.

 

Við Hrói fórum í partí í gærkvöldi, í fyrsta skipti í gríðarlangan tíma. Fékk aðeins að kenna á því í dag, er víst ekki með sérlega mikið þol fyrir áfengi. Það rifjaðist líka upp fyrir mér á leiðinni heim hvað ég hef mikla óbeit á að leggjast niður þegar ég er í glasi þannig að það endaði með því að ég setti The Fast and the Furious - Tokyo Drift í gang og sofnaði út frá henni sitjandi í rúminu  En prýðilegt partí og ekki yfir neinu að kvarta öðru en því að við þurftum að fara fáránlega snemma heim! Það var nefnilega Store bededag í gær og engir næturstrætóar. Okkur fannst alveg nóg að þurfa að borga 300 kall fyrir barnapíu þó að við færum ekki að splæsa í taxa líka.

 

Nú eru ekki nema þrjár vikur þangað til við förum heim til Íslands. Er farin að hlakka ótæpilega til. Ekki það, lífið leikur við okkur hér í DK en mikið óskaplega sakna ég náttúrunnar! Við búum reyndar á besta stað í Danmörku leyfi ég mér að fullyrða, erum fimm mín. að hjóla niður á strönd og tvær og hálfa í skóginn. En ég sakna samt Íslands. Fjöllin, hálendið, sjórinn, Hljóðaklettar, Dettifoss, Þórsmörk... listinn er endalaus! Við erum búin að ákveða að ganga Fimmvörðuháls í sumar og svo förum við að sjálfsögðu góðan rúnt á Norðausturhorninu. Þó að ég eigi ekki ættir að rekja norður þá er það klárlega það sem ég hugsa um sem "heima".